Stymulacja od podstaw –Bazalna jest to metoda polegająca na stymulowaniu poszczególnych części ciała dziecka poprzez uciskanie, głaskanie jego ciała za pomocą materiałów o różnej fakturze. Stosowane są również elementy masażu i kąpiele. Stymulacja ta powinna odbywać się w trakcie „somatycznego dialogu”, jaki powinien zaistnieć pomiędzy dzieckiem a terapeutą. Najważniejszym zadaniem, jakie stoi przed terapeutą, to sprawienie, by dziecko odczuwało swoje ciało poprzez uciskanie, głaskanie, ogrzewanie.

W trakcie terapii zalecane jest stosowanie różnych bodźców akustycznych. Metoda ta stwarza dziecku możliwość odczuwania swojego ciała, pozwala przeżyć pozytywne doświadczenia, których najczęściej było pozbawione w okresie wczesnego dzieciństwa.

Stymulacja od podstaw zaleca metody intensywnej, całościowej stymulacji w odniesieniu do osób głęboko wielorako niepełnosprawnych. Pomaga osobie niepełnosprawnej odkryć własne ciało i samą siebie poprzez proste ćwiczenia sensoryczne – bez ‘żadnych warunków wstępnych’. Pomaga ona także ustrukturalizować , zrozumieć i mniej bać się tego, co wydaje jej się ogromnym chaosem.

Stymulacja od podstaw próbuje pobudzać i ukierunkować globalną percepcję człowieka. Własne ciało i jego różne możliwości ruchu i spostrzegania, skóra jako miejsce wymiany ze światem, spostrzeganie swojej własnej pozycji w przestrzeni, rejestrowanie informacji płynących ze środowiska – wszystkie te elementy wymagają jednocześnie aktywności i uwagi. Taki rodzaj stymulacji prowadzi do nawiązania intensywnych relacji wymiany między terapeutą, pedagogiem i osobą głęboko wielorako niepełnosprawną.

Punktem wyjścia stymulacji od podstaw jest zachęcanie do odkrywania własnego ciała, to jest swojego Ja i jego możliwości.Ukierunkowując się na percepcję i motorykę, traktujemy ciało osoby głęboko wielorako niepełnosprawnej jako pierwszy element realizacji własnego Ja. Ciało akceptowane jest takim, jakim się stało w trakcie całego indywidualnego rozwoju. Nie stawia się więc wymagań odnośnie tego, jakie powinno być. Terapeuta i pedagog akceptują je takim, jakie jest, i nawiązują z nim kontakt poprzez ruch, dotyk, bliskość i wspólne działania. Jest to jedyny sposób wspierania rozwoju.

- Stymulacji somatycznej (cielesnej), pobudzenia obejmującego całe ciało.

- Stymulacji przedsionkowej, mającej związek z systemem utrzymywania pozycji ciała i poczuciem równowagi.

- Stymulacji wibracyjnej, mającej na celu pobudzenie odczuwania drgań.

Te trzy sfery stanowią bazę stymulacji osób głęboko wielorako niepełnosprawnych. Są to najbardziej elementarne i najwcześniejsze doznania, na których można budować pierwsze względnie trwałe doświadczenia. Należy podkreślić konieczność podejścia całościowego (holistycznego). Jest to ważne nie tylko ze względu na próbę zrozumienia sytuacji osoby głęboko wielorako niepełnosprawnej, ale i ze względu na samą stymulację. Żadna sfera osobowości ludzkiej nie jest najważniejsza. Podstawową sprawą jest uznanie równoważności tych sfer, tzn. uznanie, że aspekty emocjonalne działają tak jak aspekty fizyczne. Nie ma więc elementów bardziej i mniej znaczących. Stymulacja od podstaw dotyczy wszystkich sfer fundamentalnych potrzeb człowieka i otwiera przed osobami o bardzo znacznych ograniczeniach świat nowych doświadczeń.